Rozdział I

Stoję na szczycie jednej z niewielu nienaruszonych, hogwardzkich wież. Z dołu widzę ruiny z tego co niegdyś było moim domem. Żałoba, płacz, serca rozdzierające się na samo wspomnienie zmarłych… Po środku tego wszystkiego ja. Osoba, która widziała więcej niż niejedne z nich. Dziewczyna będąca starszą niż się wydaje. Której bliscy zginęli. Nie nazywam się Hermiona Granger to była tylko powłoka zbudowana po tym aby każdy uwierzył w gryfońską kujonkę. To jednak nie moje imię to kim byłam przez ostatnie lata pryska w tej chwili… Wracają hebanowe włosy i niebieskie oczy, nic nie pozostanie po sobie którą znali. Ale jeszcze nie teraz… Jeszcze muszę pożegnać przyjaciół. A potem… Potem wrócę do domu, a wspomnienia ciążyć mi będę niczym najgorszy koszmar, ale przeżyję. Muszę. Łzy napływające do oczu piekące zranienia to nic. Ja wiem to czego inni nie wiedzą. Wrócę i co? Wiedza, którą los mnie obdarował z każdym dniem będzie mnie wyniszczać. Znam ich los, kiedy nastąpi kres ich czasu! Ja nie chcę tak żyć. Ale muszę. Brat, przyjaciele, rodzina czekają. Liczą, że w końcu na stałe wrócę do domu. Ściskam w ręku srebrny medalion z wizerunkiem szybującego kruka a lśniąca łza spływa mi na policzek.

-Przecież obiecałam Jimmy…

Chowam pamiątkę do obszarpanej kieszeni czerwonej bluzy i krętymi schodami schodzę na dół, a każdy stopień przybliża mnie do ostatecznej rozłąki. Złote trio zostanie zerwane. Hermiona Granger na zawsze opuści przyjaciół. W głowie słyszę miarowe tykanie zegara. Tik-tak tik-tak. Jeszcze tylko piętnaście minut. Mam jedynie tyle zanim moje ciało zmieni się na dobre. Tik -tak. Zegar tyka, a ja wraz z nim. Popycham osmolone drzwiczki i wychodzę na zrujnowany przez wojnę korytarz. Moje kroki odbijają się echem. Cisza jest przytłaczającym zjawiskiem raz ukojeniem dla duszy innym razem rani niczym ostrze sztyletu. Po chwili dochodzę do Wielkiej Sali w niej ułożone obok siebie, przykryte prześcieradłami leżą ciała, z których uleciały już strzępy duszy. Widzę Dracona Malfoya stojącego przy ścianie z twarzą okrytą maską jednak ja widzę to co pod nią rozpacz, strach, poczucie winy. Mam wrażenie, iż przed oczami staje mi jego ojciec roześmiany ślizgon z nieodłączną bandą ale też Cyzia jedna z tych które mimo, iż nie chcą błyszczeć wyróżniała się w tłumie. Widzę Nevilla przytulającego Lunę i czuję się jakbym nadal miała naście lat i widziała Franka zawsze owianego sławą. Łzy pragną abym je uwolniła ale jeszcze nie czas na to. Moje przedstawienie musi zyskać koniec…

-Harry-szepczę

Widzę czarną czuprynę pochyloną na Ronem i nigdy bardziej nie byłam skłonna  pomylić go z Jamesem. Podnosi na mnie zielone oczy koloru Avady, którymi obdarzona była Lily i woła na mnie. Idę powoli w jego stronę a zegar tyka. Tik-tak. Wypędzam ból z mojego ciała i rzucam mu wściekłe spojrzenie. Raniąc jego zranię też siebie ale nie ma innego sposobu. Musi raz na zawsze o mnie zapomnieć. Niech wyprze z pamięci Hermionę.

-Ty podły kłamco!-wrzeszczę patrząc mu w oczy-To… to Ty doprowadziłeś do tego! Lupin! Tonks! Oni NIE ŻYJĄ.

Widzę jak z jego twarzy znikają kolory a ostre ostrze wbija się w moje serce. Tik-tak. Muszę się śpieszyć.

-A Syriusz?! To wszystko twoja wina! Cała śmierć spoczywa winą na tobie! Nie jesteś nic wart Chłopcze, który przeżył.

Odwracam się i biegnę do wyjścia nie może zobaczyć łez w moich oczach. Słyszę jego krzyki ale nie…nie mogę się zatrzymać. Już nie. Zakazany las jest coraz bliżej, a to co zrobiłam Harry'emu coraz wyraźniej staje mi przed oczami. Łkam a łzy moczą mi twarz. Gdy jestem blisko polany zaczyna się moja transformacja. Włosy stają się czarne niczym smoła a oczy przypominają gwiaździste niebo o zmierzchu. Gdy docieram pod portal porywisty wiatr wciąga mnie do środka. Patrzę na świetlistą powłokę bramy i bez wahania  wchodzę w światłość. Gdy znajduje się na drugiej stronie upadam na wilgotną trawę a mym ciałem wstrząsa szloch. Po chwili czuję czyjeś ręce przygarniające mnie i wdycham znajomy zapach. Przytula mnie mój brat, James Maxon Potter. 

~

~~

No i się doczekaliście! Liczę na jakieś komy(tak nie skromnie xd)